De reisavonturen van Leroy Ludwin

Science Fiction Vervolgverhaal

De reisavonturen van Leroy Ludwin

door Victor Christiano

Hoofdstuk 1

Naar hoofdstuk 2

"Ik weet zeker dat jij degene bent die me het best kan opvolgen@ , zei Graig Haseltine, de grijze Hoge Bestuurder van de planeet Oronamond. "Je bent weliswaar jong, maar heel bekwaam en niet onbezonnen, en je zult een uitstekend leider van Oronamond zijn. Je hebt het vertrouwen van brede lagen van de bevolking en het parlement zal je aanstelling vrijwel zeker goedkeuren.@

AHet lijkt voorbestemd te zijn dat ik deze hoge functie krijg,@ zei Leroy. Maar in zijn hart was hij onzeker en vroeg hij zich af of hij wel zou kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen die men van hem had.A Er is nog wel een probleem,@ zei de oude man na een korte stilte. AJe kan alleen Hoge Bestuurder van de planeet worden als je getrouwd bent. Dat is een al heel lang bestaande wet zoals je weet."

"lk begrijp deze wet niet," zuchtte Leroy. "Waarom moet een Hoge Bestuurder getrouwd zijn? Een huwelijk is zo serieus, zo ouderwets. Wie trouwt er tegenwoordig nog?"

"Misschien heb je gelijk, maar deze regel is al heel oud en nooit veranderd. Een Hoge Bestuurder moet getrouwd zijn, en de echtgenote van een Hoge Bestuurder heeft officiële taken; zij mag geen andere baan erbij hebben.@

's Avonds begon Leroy met Sandra over het onderwerp te praten. Hij woonde al jaren samen met Sandra maar een huwelijk was er nooit van gekomen. "Hoe zou je het vinden met me te trouwen," vroeg hij op een toon die nogal achteloos was voor het onderwerp.

Sandra zei onmiddellijk, ook heel bedaard: "Geweldig."

"Trouwen betekent dat je je baan eraan moet geven. Ik ben gekozen om Graig Haseltine op te volgen en als Hoge Bestuurder moet ik getrouwd zijn."

"ls dat de enige reden dat je met me wilt trouwen?"

"0ok zonder huwelijk horen we bij elkaar."

"Maar ik ben nu alleen maar een van je vriendinnen."

"Je weet dat dat niet waar is."

Dat was inderdaad niet waar, maar het kon niet ontkend worden dat hij nogal veel belangstelling had voor andere vrouwen. Het was enkele ogenblikken stil. Toen zei hij: "Waarom ben je niet verrast dat ik uitgekozen ben als de nieuwe Hoge Bestuurder?"

"Dat verwachtte toch iedereen."

Het was waar. Zelfs hijzelf zou verbaasd geweest zijn als iemand anders was gekozen.

"Laten we het onderwerp maar weer laten rusten."

"Ik begrijp je niet. Heb je me nu ten huwelijk gevraagd of niet?"

"Ik wou alleen weten wat je ervan vindt."

Sandra verliet met snelle passen de kamer. Leroy stond ook op en begon ongeduldig in de luxueuze salon op en neer te lopen. Bij het omkeren zwaaide zijn soepele wijde gewaad in het rond. Leroy was goed gebouwd; groot en atletisch zoals de meeste Oronamonders, maar zijn donkere haardos was anders, krullend en opvallend vol. Als hij lachte was hij jongensachtig en aantrekkelijk voor vrouwen. Nu stond zijn gezicht ernstig. Hij verliet tenslotte het huis en begaf zich naar het centrum van Oronacity.

De stad was tegen een glooiende berghelling gebouwd en het huis van Leroy en Sandra stond op het hogere gedeelte van deze helling. Leroy liep snel bergafwaarts langs een korte route, op verschillende plaatsen via stenen trappen doorstekend naar een lager gedeelte. Aangekomen op het grote plein, waar het krioelde van de mensen, ging hij langzamer lopen. Midden op het plein bleef hij staan. Vlakbij bevond zich een groepje toeristen, begeleid door een gids van "Wellcome", de maatschappij waar Sandra directeur van was. Hij luisterde naar de informatie die op vriendelijke toon aan de bezoekers werd gegeven.

"....... niet altijd rijk geweest. De eerste kolonisten waren zelfs erg arm. Generaties lang kon men slechts met grote moeite een bestaan op de planeet opbouwen. De kolonisten hadden een ideaal dat ze hier wilden verwezenlijken. Ze stonden een natuurlijke levenswijze voor en gaven in hun leven een belangrijke plaats aan kunst en filosofie. Veel bewoners van Oronamond houden de eeuwenoude principes nog steeds in ere. Zo is het op Oronamond nog steeds gewoon om binnenshuis vaak geen kleren te dragen. Het buitenshuis gekleed gaan in alleen maar een dunne cape heeft voornamelijk bescherming tegen de zon tot doel."

"Toen de stof energon werd ontdekt kwam er een eind aan de armoede op Oronamond. Energon wordt nergens anders ter wereld dan op Oronamond aangetroffen, en het bijzondere van deze stof is dat er op een veilige, schone en goedkope manier energie uit gewonnen kan worden. In de hele Unie gebruikt men de kleine energie-opwekkers die werken met energon. Er is genoeg energon voor alle planeten van de Unie voor nog wel miljoenen jaren. U begrijpt dat Oronamond tegenwoordig tamelijk rijk is. Toch bestaat de oorspronkelijke rijkdom van de Oronamonders ook nog steeds. Dat is de innerlijke rijkdom van mensen die geestelijk vrij zijn. Hier op Oronamond ....."

Leroy liep langzaam verder over het perfect schoongehouden plaveisel van het enorme plein. Ook buitenshuis werd in Oronacity meestal geen schoeisel gedragen. De straten en pleinen waren zo schoon dat de kans om in een scherp voorwerp te trappen nihil was.

Hij vroeg zich af hoe het elders in de Unie zou toegaan. De uiteenzetting van de gids bevatte voor hem natuurlijk niets nieuws, maar toch was hij erdoor aan het denken gebracht. Hij had nooit verre planeten bezocht zoals Sandra. Zij begréép de stromen toeristen die Oronamond bezochten, want zij had de levenswijzen op hun thuisplaneten bestudeerd. Ze begreep ook de merkwaardige belangstelling die de toeristen voor het naaktlopen van de Oronamonders hadden. Veel toeristen waren irritant nieuwsgierig naar het privé-leven van de Oronamonders.

"Misschien zou ik ook zo zijn als ik altijd geklede mensen om me heen had," dacht Leroy.

Hij vervolgde zijn weg naar de overzijde van het plein. Daar aan de rand van het plein, in het lage deel van de stad, waren veel winkels en theehuizen. 0p het plein zelf was daar elke dag een markt gaande. Toeristen konden er rondsnuffelen tussen de vele huisvlijtproducten van Oronamond. Er waren ook veel groenten- en fruitkramen. Op de markt waren vaak de belangrijkste nieuwtjes te horen, lang voor deze via krant en scherm bekend werden. Het meeste nieuws kwam van de officiële gebouwen aan de hoge kant van het plein, waar veel belangrijke beslissingen werden genomen.

Leroy was bij de rand van het plein aangekomen en liep een van de winkelstraten in. Bij het theehuis waar hij vaak vrienden placht te ontmoeten aarzelde hij naar binnen te gaan. Hij had niet zo'n zin in een gesprek. Hij stond op het punt verder te lopen toen een welluidende vrouwenstem zijn naam noemde. Het was Viola, een mooie interessante vrouw die hij een paar weken geleden had leren kennen. Hij was een beetje verliefd op haar. Viola was van beroep architect en een echte artieste. Zij was niet zo mooi als Sandra maar ze trok hem op een bijzondere manier aan. Viola woonde op de buurplaneet Delanamond. Nu was ze hier, om de fraaie architectuur op Oronamond te bestuderen en om wat uit te rusten van een periode van hard werken. Voor de bewoners van Delanamond was Oronamond een ideaal vakantieoord, door de zuivere lucht en de geringe zwaartekracht. De Delanamonders kregen een "zwevend" gevoel op Oronamond, doordat de zwaartekracht maar drie kwart was van die op hun eigen planeet.

Viola was een prachtige vrouw. Ze liep altijd op een opvallende, soepele manier, met haar schouders naar achteren en haar hoofd fier rechtop. Ze was waarschijnlijk ouder dan Leroy, maar hij wist niet hoeveel ouder. Haar ogen leken altijd enigszins spottend te lachen.

Ze gingen samen het theehuis binnen en Leroy voelde zich in een veel betere stemming toen hij met haar aan een plateau lag en hun thee was gebracht. Hij legde zijn hand op de hare. Zij keek hem aan en trok haar hand niet terug.

"Morgen vertrek ik," zei ze nogal plotseling.

Hij schoof wat achteruit. "Waarom?"

"Ik moet weer eens aan het werk."

"Jammer."

"Je zult me gauw genoeg vergeten."

"Waarom was je zo afwijzend tegen me? We hebben zoveel tijd samen doorgebracht met praten. Waarom mocht ik je niet kussen?"

"Je woont toch samen met Sandra."

"Dus als ik vrij was geweest..."

"Dan zou ik ....... misschien...." Haar spottende ogen brachten hem steeds in verwarring. Hij begreep haar niet; zij was mysterieus en waarschijnlijk vooral daardoor voelde hij zich tot haar aangetrokken.

De mensen van Delanamond waren anders dan de Oronamonders. Ze stamden af van dezelfde groep pioniers als waarvan de Oronamonders afstamden, een groep die zo'n 1500 jaar geleden met een ruimteschip in dit deel van de melkweg was aangekomen. Maar de oude tradities waren op Oronamond wel en op Delanamond niet in ere gehouden. De Delanamonders droegen gewone kleren, zoals overal in de Unie, gebruikten drugs, en deden alle decadente dingen waaraan de Unie volgens veel mensen op Oronamond geleidelijk ten onder ging. Barbaren waren het, vonden veel Oronamonders.

"Ik geloof je niet," zei hij.

Viola gaf geen antwoord en lachte; voor Leroy klonk het sensueel. Hoewel Viola geen Oronamondse was droeg ze toch alleen de traditionele cape. Leroy had gemerkt dat het dragen van deze kleding, in plaats van de kleren die alle toeristen droegen en die het hele lichaam bedekten, een bijzondere ervaring voor haar was. Het gaf haar een kick.

"lk ben uitgekozen om de nieuwe Hoge Bestuurder van Oronamond te worden," zei hij.

Viola scheen van deze mededeling enigszins te schrikken. A Word je de allerhoogste baas van de planeet?"

Anders dan de mensen uit zijn dagelijkse omgeving wist zij niet dat hij nu al een heel belangrijke functie had, en dat hij werd beschouwd als degene die de meeste kans maakte als opvolger van de Hoge Bestuurder aangewezen te worden.

"Dat is wel de bedoeling hebben ze me meegedeeld. Ja, het is een hele verantwoording en brengt nogal wat consequenties met zich mee." Hij verzonk even in gedachten over zijn toekomst als Hoge bestuurder. Toen hij weer opkeek zag hij dat haar ogen liefdevol op hem gericht waren.

"Goede reis," zei hij eindelijk zacht.

"Vaarwel," zei Viola.

Leroy boog naar haar toe en drukte een zachte kus op haar lippen. Zij pakte zijn hand en bracht die naar haar wang. Secondenlang bleven ze zo stil zitten. Zij keek hem niet meer aan. Toen zij was vertrokken kwamen er sombere gedachten bij hem op. "Wil ik het leven van een Hoge Bestuurder? Wil ik dat echt? Wil ik de romantiek in het leven missen om de verantwoordelijkheid op me te nemen voor de bevolking van deze hele planeet?" Hij verliet het theehuis en begaf zich weer terug over het plein in de richting van de rijke hoge kant van de stad waar hij samen met Sandra woonde.

Midden op het plein aangekomen, op de plek waar een grote fontein voortdurend zijn enorme stralen de lucht in spoot, zag hij zijn vriend Danno. Niet ver van de fontein waren de voetenwassers bezig. Ze haalden hun water uit het bassin van de fontein. Danno nam juist plaats op een van de troonachtige zetels van de voetenwassers. Toen hij Leroy zag stak hij zijn hand op en wees hij uitnodigend op de plaats naast zich.

Leroy kon moeilijk het gebaar negeren, hoewel hij dat graag had gewild. Juist nu had hij niet de minste behoefte aan de kritische, altijd op nonchalante vrolijke toon gegeven, commentaren van zijn vriend. Danno was een zeer succesvol journalist en auteur. Hij schreef artikelen in leidende kranten en had ook een aantal boeken op zijn naam staan, waaronder een bestseller. Door veel Oronamonders werd hij beschouwd als een belangrijke filosoof, die in staat was de diepere inzichten van de eerste kolonisten beter onder woorden te brengen dan de verschillende religieuze leiders. Nog steeds werd er over deze ideeën van de eerste bewoners veel gediscussieerd.

Leroy besloot om toch maar even naast zijn vriend plaats te nemen.

Naar hoofdstuk 2