Natuurlijke selectie
In 1859 publiceerde Charles Darwin in zijn boek "Origin of
Species" (De Oorsprong van de Soorten) bepaalde inzichten die waren gebaseerd
op door hem verricht onderzoek op de Galapagos eilanden, een eilandengroep in
de Stille Oceaan. Hij had vogels van verschillende eilanden verzameld en
bestudeerd, en daarbij ontdekt dat op ieder van deze eilanden specifieke
vogelsoorten voorkwamen. Daardoor kwam hij tot zijn conclusie dat geologische
isolatie de ontwikkeling van een soort in een bepaalde richting stuurt.
Dat dit zo is komt volgens Darwin door het mechanisme van de
natuurlijke selectie. Omdat in een bepaalde natuurlijke omgeving de
beschikbare voedselbronnen en andere voorzieningen beperkt zijn vindt er
altijd een soort strijd om het bestaan plaats. Er is niet genoeg voor
iedereen, dus alleen de dieren die het best in staat zijn om in hun
levensonderhoud te voorzien blijven lang in leven. Deze het best aan de
omgeving aangepaste dieren krijgen omdat ze langer leven veel nakomelingen.
Dit heeft tot gevolg dat er een natuurlijke selectie
plaatsvindt, stellen de darwinisten en ook de neodarwinisten. Als sommige
exemplaren van een diersoort door toeval een erfelijke eigenschap verwerven
waardoor ze zich beter in de omgeving kunnen handhaven zullen deze dieren en
hun nakomelingen beter overleven. Door deze natuurlijke selectie blijven
toevallig verworven gunstige eigenschappen in volgende generaties bestaan,
waardoor de soort geleidelijk evolueert en zich steeds beter aanpast aan de
omgeving.
"Er is géén
doelgerichtheid"
Volgens de neodarwinisten is voor de evolutie geen ander
verklaringsmechanisme nodig dan de natuurlijke selectie. Het wordt door hen
als onwetenschappelijk beschouwd om andere mogelijke oorzaken dan de
natuurwetten en het toeval te postuleren. Dit materialistische paradigma is
gebaseerd op het positivisme, dat aan het begin van de 19de eeuw
werd geïntroduceerd door de Franse filosoof Comte. Volgens het positivisme moet de wetenschap zich uitsluitend
bezighouden met de oorzaken en gevolgen in het materiële universum en niet zoeken naar essentiële
beginselen. Het wordt als onwetenschappelijk beschouwd om voor verschijnselen
oorzaken te veronderstellen die niet tot het materiële universum behoren.
De neodarwinisten zijn tegen het intelligent design
beginsel omdat
intelligent design niet in overeenstemming is met de positivistische
wetenschapsfilosofie en het daaruit voortvloeiende materialisme. Het
positivisme heeft in de twee eeuwen dat het bestaat geleid tot materialistisch
reductionisme: de thans in de wetenschappen bestaande intentie om alles te
willen verklaren op basis van de bestaande natuurwetten.
Intelligent design
Het neodarwinisme kan kort worden omschreven als een
materialistische evolutietheorie. Het materialisme legt bepaalde beperkingen
op aan de wetenschappelijke theorievorming en het neodarwinisme blijft als
theorie binnen deze beperkingen. Tegenover de opvattingen van de
neodarwinisten begint thans een nieuw wetenschappelijk concept terrein te
winnen dat wordt aangeduid als intelligent design, veelal afgekort als ID. De
aanhangers van dit concept vinden dat de door het materialisme opgelegde
beperkingen onnodig en niet rationeel zijn en de wetenschappelijke vooruitgang
beperken.
